Silmekle Necaset Temizlenir Mi?
Bazen, kaybolan bir şeyin yerine koyabileceğin bir şey bulamazsın. Bazen, içindeki o karanlık, o kirli duygularla nasıl başa çıkacağının cevabını bilemezsin. O an sadece, onları bir şekilde silmek istersin. Peki ya silmekle necaset temizlenir mi?
Bir Bıçak Gibi Kesilen O An
Hayatımın belki de en zor anlarından birisiydi. Kayseri’nin sokakları, yaz sıcağında bile soğuk ve serindi. Akşamın alacakaranlığında yürürken, yanımda bir arkadaşım vardı. Aslında artık çok iyi bildiğim bir dostumdu, ama o gün her şey değişti. Gözlerim ona, ama zihnim başka bir yerdeydi. Bir şeylerin eksik olduğunu hissetmiştim, ama neydi bu eksiklik? O kadar derin bir şeydi ki, içimdeki boşluğu doldurmak için tüm vücudumda bir boşluk hissediyordum.
Birkaç hafta önce, bir hata yapmıştım. Herkesin içinde soğuk bir rüzgar gibi, içimi yaralayan bir söz söylemiştim. O söz, bir yara açtı; o kadar derin bir yara ki, nasıl iyileşeceğini bile bilemedim. Kimse anlamadı, kimse fark etmedi, ama ben o gün bir şey kaybetmiştim. O kadar ağır bir yükle yürüyordum ki, belki de en büyük yükü yüklenmiştim.
Sadece bir kelime, bir bakış, birkaç saniye… Hepsi o kadar kısa ama kalıcı olabiliyor. Silmek istedim, ama silmekle gerçekten necaset temizlenir mi? Gözlerimdeki o bulanıklık, içimdeki karanlık, her şeyin üstünü örtme isteği… Ama farkına varmadan, içimi temizlemeye çalışırken, yaptığım her şey, bana daha fazla kir, daha fazla karanlık getirdi.
Yazdım, Sildim, Yine Yazdım
Günlük tutmaya başlamıştım. Her akşam yatmadan önce, o an hissettiklerimi yazıyordum. Hislerimi, o birikmiş duyguları boşaltmak, kafamı rahatlatmak istiyordum. “Silmekle necaset temizlenir mi?” diye yazmıştım bir gün. Bunu yazarken, bir yandan içimi dökmek, bir yandan da unutmak istiyordum. Ama silmekle hiçbir şey temizlenmiyordu. Çünkü bu yazdığım her şey, bir şekilde silinse de, zihnime kazınmıştı.
Bir gün, gece geç saatlerde yazıyordum. Yavaşça her kelimeyi seçerek, karanlık düşüncelerimi kağıda döküyor, bir anlamda kendimi temizlemeye çalışıyordum. Ama o yazdıklarımda hala o karanlık vardı. Sözlerimi silebiliyordum ama içimdeki kırıkları, kırık dökük hatıraları silmek çok zordu. O yüzden ne kadar sildiysem, o kadar fazlası kalıyordu.
Gerçek Temizlik, Zamanla Gelir Mi?
Bir sabah, yazdığım günlüklerin sayfalarını karıştırırken, başımı kaldırdım. Gözlerim bulandı, derin bir iç çekişle, kaybolan zamanı düşündüm. O kadar çok şey yazmıştım ki… Ama bir gerçek vardı: Silmekle necaset temizlenir mi?
Bir hafta sonra, eski bir dostumla karşılaştım. O an, Kayseri’nin dar sokaklarından birinde yürürken, bir şey fark ettim. O kadar uzun zamandır içimde tuttuğum o kirli duygular, hiçbir şekilde silinmiyordu. Ama belki de, silmek değil, kabullenmek gerekiyordu. Dostumla konuştukça, o eski kırgınlıkların aslında içimdeki karanlıkla yüzleşmekten başka bir şey olmadığını fark ettim. Birinin, seni tam anlamasından korkman, seni anlatmaktan vazgeçmene sebep olur. Ama zamanla, insanlar seni ne kadar anlayıp anlamasa da, o kırgınlıkların içindeki gerçek seni kabul etmen gerekiyor.
Bazen, senin geçmişte yaptığın bir hata, zamanla seni olgunlaştırır. Gerçek temizlik, içsel bir farkındalıktan gelir. O yüzden “silmekle necaset temizlenir mi?” sorusunun cevabı şu olabilir: Hayır, temizlenmez. Ama bir adım geri atıp, içindeki acıyı ve hatayı kabul ettiğinde, zamanla o acı geçer. Geçen zaman, sana yalnızca şunu öğretir: Gerçek temizlik, kabul etmekle başlar.
İçsel Temizlik
O akşam, kendi odama kapandım ve bir süre sessiz kaldım. Birkaç eski anıyı hatırladım ve içimde biriken nefreti, kırgınlıkları, üzüntüleri bir kenara bırakmaya başladım. Şimdi, o eski yazılarımı okuyarak anlamaya çalışıyorum. Bir zamanlar, kelimelerle her şeyi silmeye çalışırken, aslında kendimi de silmeye çalışmışım. Ama şimdilerde fark ediyorum: Gerçek temizlik, insanın içinde kabul ettiği her şeyle gelir.
Silmekle necaset temizlenmez, ama kabul etmekle, zamanla, insan içindeki o acıyı hafifletebilir. İçimdeki kırgınlıkların yavaşça sızdığına tanıklık ediyorum. Ve şimdi anlıyorum, silmek yerine öğrenmek, affetmek ve kabullenmek gerekiyor. Duygularımı saklamadan, içimdeki karanlıkla yüzleşerek temizleniyorum.
Evet, belki bir kelimeyle, bir bakışla başlayan o kırgınlıklar zamanla büyüdü. Ama belki de gerçek temizlik, o kırgınlıkları yüzeyde tutmak yerine, kabullenip içsel bir yolculuğa çıkmakla başlıyordur.